सावली

होता अतूट वेडा मन संगमा वरी किनारा
का जाळलास तो तर ठेउनी हा निखारा 
सहवास तो सुखाचा, विश्वासलो मी सारा
आभास सोबतीचा तू सांभाळला उरीला

विझवून शुध्द ज्योती मिळूनी लाविलेल्या
मज दूर लोटिले का त्या निर्दयी क्षणाला
रागास सांग इतुका अपराध काय झाला?
का आत्मक्लेश योगे तव बुद्धी भेद झाला

जरी वाटलो मी तुजला हृदयी हवाहवासा
बिलगून स्वच्छ ढोंगा इन्कार का तू केला?
विश्वासुनी कुणा त्या भलत्याच कल्पनांना
वदुनि मला नकोसा या पुसलेस सावलीला
हेमंत केतकर