प्रेम म्हणजे प्रेम म्हणजे प्रेम असते, सर्वांचे मात्र ते सेम नसते
कोणी म्हणते प्रेम आंधळे असते,चलाख बुद्धीही प्रेमात फसते
कधी प्रेम असते एकतर्फी ओढ, आकर्षण आणि लैंगिक खोड
वासनेचा बाण सोडतो मेन रोड, शेवट नसतो मग सुखांत गोड
प्रेमाचा कधी होतो त्रिकोण, अन हटून बसती प्रेमाचे तिन्ही कोन
मनाचे होती कधी चौकोन, षटकोन, उमटतात मग स्मृतीत व्रण
प्रेमात नसते जेव्हा चित आणि पट, प्रेम तेव्हा होतो अनुबोध पट
प्रेमाचा शक्य असतो कसाही शेवट, कधी मधुर, तिखट वा खारट
खरे प्रेम म्हणजे पाणी निर्मळ, स्वच्छ दिसतो आतील तळ
अड्वेल जर त्यास कोणी दुष्ट खळ, बंध तोडेल उधाण जळ
प्रेमातले असते गुपित खरे, फणसातील जणू गोड गरे
मनात कबुतर गोलगोल फिरे, हीर रांझा, नि प्रेमाचे झरे
प्रेमात पसरते ती चंद्रप्रभा, झळाळून उठते मनास आभा
नसतो मनात सावता सुभा, सच्च्या प्रेमाचा सच्चा गाभा
प्रेमात हर्ष, प्रेमाचा स्पर्श, प्रेम जगवावे जिवंत प्रवाही
खरे प्रेम जे विटत नाही, उमलते फूल असं तुटत नाही
रचना: हेमंत केतकर
