प्रतिबिंब

तू आणि मी, मी आणि तू
कोण कसे? कोण कुठे?
मी तू वाटे, तू मी वाटे
तरी दोघे वेगळे कसे?

मोजा एका हाताचा,
दुज्या हाती बसत नाही
केवढे साम्य,प्रचंड फरक
तुला स्वर्ग मला नरक

सकाळ तशीच सायंकाळ
नजारा तोच जवळपास
दिवसहि तोच, सुर्यहि तोच
पण उदय अस्त हीच खोच

आरशात परत आपलेच रूप
तंतोतंत तरी अंतर खूप
एक खरे, एक भ्रामक
अगदी सारखे तरी उलट
भाग्य आपले उलट पालट,उलट पालट!
रचना: हेमंत केतकर